شمارهٔ ۵۰۹ جویای تبریزی
جویای تبریزی / غزلیات / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعولن (هزج مثمن اخرب مکفوف محذوف)
آه از لب چون شکر خوبان سمرقند
کش نیشکر قامتشان راست ثمرقند
از لطف مزاجی که تو داری، نپسندی
از شیرهٔ جان ریخته باشند اگر قند
نبود نمک چشم تو با دیدهٔ بادام
حاشا که بود چاشنی لعل تو در قند
شیرینی گفتار وی از پهلوی لبهاست
آری به عمل آمده جویا ز شکر، قند
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر درباره زیبایی و شیرینی ظاهری و باطنی معشوق صحبت می‌کند. شاعر به ستایش لبان معشوق می‌پردازد که مانند شکر و نیشکر شیرین‌اند و می‌گوید که مزاج و لطف معشوق به حدی است که حتی قند نیز در مقابل او کم‌رنگ به نظر می‌رسد. همچنین به نمک چشم و چاشنی لعل معشوق اشاره می‌کند و شیرینی گفتار او را از لبانش می‌داند. در واقع، شاعر به طور کلی از زیبایی و تاثیرات معشوق بر دل و جان خود سخن می‌گوید.