شمارهٔ ۵۱ جویای تبریزی
جویای تبریزی / غزلیات / وزن: مفاعیلن مفاعیلن مفاعیلن مفاعیلن (هزج مثمن سالم)
ز سوزنامهٔ من سوخت بال و پر کبوتر را
چو قمری آتش من ساخت خاکستر کبوتر را
چو دریایی که باشد موج‌زن، از شوق کوی او
به تن بال پریدن می‌شود هر پر کبوتر را
ز شوق نامه‌ام بر خاک بیتابی تپیدن‌ها
ز بال و پر مرقّع می‌کند در بر کبوتر را
چنان خوناب حسرت می‌چکد دایم ز مکتوبم
که هر پرگشته چون مژگان عاشق تر کبوتر را
ز شرح زهر غم جویا عجب نبود ز مکتوبم
که سازد همچو طوطی سبز پا تا سر کبوتر را
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر به بیان عواطف شدید و حسرت‌های عاشقانه می‌پردازد. شاعر با استفاده از تصاویری مانند کبوتر و آتش، به سوختن و آسیب دیدن روح خود اشاره می‌کند. او در وصف حال خود می‌گوید که مانند دریا از شوق محبوبش در حال غلیان است و این شوق به پرپر شدن بال و پر کبوتر اشاره دارد. همچنین درد و غم او به حدی است که احساس می‌کند هر کلمه‌ای که می‌نویسد، تأثیر عمیقی بر احساساتش دارد. در نهایت، او به بیان غم و اندوهی می‌پردازد که باعث می‌شود احساس کند هر لحظه از زندگی‌اش تحت تأثیر عشق و حسرت است.