شمارهٔ ۵۲۱ جویای تبریزی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به توصیف حال و روز اهل عالم می‌پردازد که تحت تاثیر سوز عشق دلی افسرده دارند. سینه‌ها مانند چراغ‌های خاموش شده‌اند و هرچقدر از نظر دور شوند، فریب سراب‌ها را می‌خورند. در این دنیای پر از آز و آرزو، جوانان به خاک ارزوهای خود سپرده می‌شوند و امید به تحقق خواسته‌ها کمتر می‌شود. شاعر نگران است که این وضعیت غم‌انگیز باعث شود که نشانه‌های زندگی و امید از بین برود و در نهایت، دنیا همه را آزرده کند.