شمارهٔ ۵۲۴ جویای تبریزی
جویای تبریزی / غزلیات / وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مثمن محذوف)
آنکه چون جامی خورد آتش به بزمی در زند
آفت دوران شود گر ساغر دیگر زند
می تواند گشت از خوان که و مه کامیاب
دست تسلیم آنکه دایم چون مگس بر سر زند
می تواند روز و شب تاج سر افلاک بود
هر که استغنا چو مهر و ماه بر افسر زند
مدت ایام دولت پنج روزش بیش نیست
مدعی جویا چو گل گیرم که طبل زر زند
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر به بیان زودگذر بودن زندگی و خوشبختی می‌پردازد. شاعر اشاره می‌کند که اگر کسی در هر لحظه از زندگی خود، به شادی و خوشگذرانی بپردازد، ممکن است در طول دوران، دچار مشکلات و سختی‌ها شود. او همچنین به عدم ثبات قدرت و ثروت اشاره کرده و یادآوری می‌کند که دولت و خوشحالی، مدت کوتاهی دارند و سرانجام به پایان می‌رسند. در نهایت، شاعر بر این نکته تأکید می‌کند که در این دوران زودگذر، باید از نعمت‌ها و لحظات خوش بهره‌مند شد.