شمارهٔ ۵۲۸ جویای تبریزی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به توصیف زیبایی و ظرافت معشوق و تأثیر آن بر شاعر می‌پردازد. شاعر می‌گوید که غنچه و نمک از زیبایی معشوق الهام می‌گیرند و از دل خونین خود چیزی نمی‌طلبد، چرا که در عشق آنچنان گم شده که نامش معروف شده است. همچنین، لبخند معشوق به او نشاط می‌بخشد و خنده‌اش شور و هیجان خاصی دارد. شاعر از غم دوری معشوق سخن می‌گوید که او را به زمین می‌کوبد، مانند نهالی که به خاطر خداوندش در سلامت است.