شمارهٔ ۵۲۹ جویای تبریزی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر دربارهٔ عشق و زیبایی‌های آن است. شاعر از بی‌تابی و آشفتگی‌اش در غیاب معشوقه‌اش می‌گوید و اشاره می‌کند که غنچه (نماد عشق) با بوی معشوق در یک لباس جا می‌شود. هنگام دوری از معشوق، رنگ رخسار خود را از دست می‌دهد و چشمان معشوقش به او تأثیر می‌گذارد. راز عشق در دل‌ها پنهان است و عاشقان را روشنایی می‌بخشد. شاعر همچنین به درد و عذابی که به خاطر دوری معشوق احساس می‌کند، اشاره می‌کند و از زیبایی موهای معشوق به عنوان نماد عشق و جنون یاد می‌کند.