شمارهٔ ۵۳۰ جویای تبریزی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شعر به توصیف زیبایی و ویژگی‌های هنری می‌پردازد. در آن گفته می‌شود که بی‌طمعی و صداقت در هنر باعث زیبایی می‌شود. همچنین اشاره شده که دل هر کسی که صادق باشد، همچون آینه‌ای شفاف است. شاعر از تداوم خواستن‌های بی‌جا و ناراحتی‌ها ناامید است و می‌پرسد که تا کی باید روح را با این تمناها آزرده کرد. او از ورود دیگران به دلش به عنوان حرم کعبه انتقاد کرده و می‌گوید که دل باید در برابر ناپاکی‌ها محفوظ بماند. در پایان، شاعر به زیبایی غزل‌های خود می‌بالد و می‌گوید که اگر کسی آنها را بشنود، همچون قند شیرین است.