شمارهٔ ۵۳۸ جویای تبریزی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به زیبایی و جذابیت عشق اشاره می‌کند. او می‌گوید که اگر نسیم عطر زلف محبوبش را به سوی هامون (محل زیبایی) ببرد، دل‌آشوب خواهد شد. هر کس در بهار عاشق است، اما دیوانه‌ای که از عقلش فراتر رفته و به افلاطون تبدیل شده، شگفت‌انگیز است. نکهت گل پرنده‌ای می‌شود که در آسمان پرواز می‌کند و هر که از خلوت بیرون بیاید، مجنون می‌شود. از فشار عشق، دل سنگ نیز به خون می‌افتد و شاعر نمی‌داند چگونه این حالت به وجود می‌آید. همچنین، می‌گوید که دور از محبوب، هر غنچه دلشکسته است. در نهایت، شاعر به تاثیر عمیق و دل‌خراش دوری محبوب بر دل‌های عاشق اشاره می‌کند.