شمارهٔ ۵۴۴ جویای تبریزی
جویای تبریزی / غزلیات / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعولن (هزج مثمن اخرب مکفوف محذوف)
در باغ چو گل به رخ جانان نظر افکند
فریاد که روز سیهم در به در افکند
بزدود ز لوح دل ما نقش دویی را
بیرنگی او آمد و رنگ دگر افکند
آن سرّ مگو را که به عشقش شده تفسیر
در مجلس اغیار سرشکم به در افکند
جویا ره عشق است که در گام نخستین
ناخن ز سر پنجهٔ شیران نر افکند
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر در مورد زیبایی و جذابیت معشوق است که بر دل عاشق تاثیر می‌گذارد. شاعر از نزدیکی معشوق و تأثیر آن بر احساسات و افکار خود صحبت می‌کند. او به روزی سخت اشاره می‌کند که با دیدن محبوب، تمام دردها و غم‌ها از دلش پاک می‌شود. عشق را چون حوزه‌ای پرتحرک تصویر می‌کند که در آن آغاز عشق، چالش‌ها و خطراتی نیز وجود دارد. در نهایت، شعر به جستجو و راهیابی در مسیر عشق تأکید دارد.