شمارهٔ ۵۵۶ جویای تبریزی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به زیبایی و تاثیر نگاه و لبخند معشوق می‌پردازد. شاعر می‌گوید که چشم‌های غنچه مانند آب‌گوشتی زیبا و دل‌انگیزند و زلف‌های معشوق بویی مسکرات‌آور دارند. او از ساقی نگاه معشوق خود دعوت می‌کند که زندگی مستانه‌ای برای او به ارمغان آورد و بر بخشی از خطاها و سیاهی‌ها، با چشم‌های مست بخشش کند. شاعر همچنین اشاره می‌کند که با رنگ چشم معشوق می‌تواند نکته‌سنجی کند و شعرهای زیبایی بیافریند. در نهایت، از لطف و زیبایی معشوق، به خصوص از خاک مشهد و فیض آن صحبت می‌کند و آرزو دارد که این زیبایی‌ها به جویا آبرو ببخشند.