شمارهٔ ۵۷۸ جویای تبریزی
جویای تبریزی / غزلیات / وزن: فعلاتن فعلاتن فعلاتن فعلن (رمل مثمن مخبون محذوف)
عاقلان موعظه را زیب ده هوش کنند
چون برآید گهر از بحر در گوش کنند
آه دلسوختگان کم نشود بعد از مرگ
بیشتر دود کند شمع چو خاموش کنند
هر قدر درد تو آرد به دلم روی کم است
درخور حوصله رسم است که می نوش کنند
نگهت بیخبر از خویش کند مردم را
باده را راهزن قافلهٔ هوش کنند
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر درباره تأثیر عاقلانه و عمیق موعظه‌ها بر انسان‌هاست و نشان می‌دهد که چگونه درد و رنج دلسوختگان بعد از مرگ نیز ادامه دارد. شاعر بیان می‌کند که درد و رنج عاشقان حتی بعد از خاموشی و مرگ بیشتر می‌شود و یادآور می‌شود که وجود انسان‌ها و علاقه آن‌ها می‌تواند تأثیر زیادی بر دیگران داشته باشد. همچنین به نقش زیبایی و معنای عشق در زندگی و درک عمیق‌تر از دنیای اطراف اشاره می‌کند.