شمارهٔ ۵۸۲ جویای تبریزی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به بیان این نکته می‌پردازد که انسان نمی‌تواند از افکار و هنر خود به‌تنهایی بهره‌مند شود، زیرا سخن و زبان بدون گوش شنوا نفعی ندارند. همچنین، او به نبود لذت در زندگی آرام و بی‌تحرک اشاره می‌کند و بیان می‌کند که تنها بایستی به آزادگی و زندگی خارج از محدودیت‌ها فکر کرد، چون در حالت سکون هیچ آسایشی حاصل نمی‌شود. در نهایت، شاعر از درد و رنجی که در دل دارد سخن می‌گوید و می‌افزاید که فقط اشک‌ها و غم‌های او می‌توانند به زندگی طراوت ببخشند.