شمارهٔ ۵۹۱ جویای تبریزی
جویای تبریزی / غزلیات / وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مثمن محذوف)
رنگ حسن گل رخان هند را چون ریختند
پرتو مهتاب در پرویزن گل بیختند
می تواند گردهٔ رنگ بناگوشت شود
با شمیم گل هوای صبح را آمیختند
داد ازین دشمن مروت دوستان جویا که باز
رشتهٔ پیمان و الفت را ز هم بگسیختند
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این شعر، شاعر به زیبایی و دلنوازی رنگ و زیبایی گل‌ها اشاره می‌کند که همانند نور مهتاب بر روی گل‌ها می‌درخشد. او همچنین بیان می‌کند که این زیبایی می‌تواند به روح و احساسات انسان‌ها منتقل شود و فضای صبح را دلپذیر کند. در ادامه، شاعر به خیانت و قطع روابط دوستانه اشاره می‌کند و از دوستداران می‌پرسد که چرا پیمان و الفت میانشان از هم گسسته شده است.