شمارهٔ ۵۹۵ جویای تبریزی
جویای تبریزی / غزلیات / وزن: مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن (مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف)
در سینه آنچه این دل مایوس می کند
کی در فرنگ نالهٔ ناقوس می کند
آنجا که سرو قد تو آراست بزم رقص
رنگ پریده مستی طاؤس می کند
گر حکیمانه زند کس چو تو ساغر جویا
می نگوییم که افسرده ادراک زند
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
شاعر در این بیت‌ها از دل‌تنگی و مایوسی سخن می‌گوید و به زیبایی و نشاطی که در بزم رقص با حضور معشوق وجود دارد اشاره می‌کند. او همچنین به این نکته می‌پردازد که اگر کسی مانند معشوق به حکمت و درک عمیق دست یابد، دیگر نیازی به احساس افسردگی و ناراحتی نخواهد داشت.