شمارهٔ ۶۱۸ جویای تبریزی
جویای تبریزی / غزلیات / وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مثمن محذوف)
مار زلفش را نمی دانم چه افسون می کند
مشک را در نافهٔ آهوی چین خون می کند
بسکه با خاک گلستان است استعداد فیض
سرو را یک مصرع برجسته موزون می کند
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر به زیبایی‌های یک فرد اشاره دارد که زیور زلفش همچون افسون‌کننده‌ای است. عطر مشک در نافه‌اش به زیبایی‌های آن افزوده و استعدادش به حدی است که می‌تواند حتی یک سرو را به شکل موزون و برجسته‌ای درآورد. در واقع، این شعر بر تأثیرات عمیق زیبایی و هنر تأکید دارد.