شمارهٔ ۶۳۹ جویای تبریزی
جویای تبریزی / غزلیات / وزن: فعولن فعولن فعولن فعل (متقارب مثمن محذوف یا وزن شاهنامه)
چو از فکر کام تو حاصل شود
زبان خار پیراهن دل شود
بود دست گل باز چون آینه
به آن آینه رو مقابل شود
از آن ناز او اینقدر می کشم
که طبعش به بیداد مایل شود
زبارندگی های ابر مژه
فلک رود نیل و زمین گل شود
ز غفلت بیندیش جویا که صید
به دام افتد آن دم که غافل شود
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر به بررسی عشق و تأثیر آن بر احساسات و افکار انسان می‌پردازد. شاعر بیان می‌کند که وقتی فکر و آرزوی کسی عملی می‌شود، زبان و دل او به یکدیگر نزدیک‌تر می‌شوند. همچنین، زیبایی و ناز معشوق به قدری تاثیرگذار است که شاعر ناچار است آن را تحمل کند و طبع خود را با آن سازگار کند. شاعر به بارش باران و زیبایی طبیعت نیز اشاره می‌کند و می‌گوید که غفلت و بی‌توجهی می‌تواند به گرفتاری و از دست رفتن فرصت‌ها منجر شود. در نهایت، به اهمیت بیداری و هشیاری در زندگی اشاره می‌کند.