شمارهٔ ۷۰ جویای تبریزی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به نکات عمیق عرفانی و انسان‌شناسانه اشاره می‌کند. او تاکید دارد که دل کسی که به خداوند راه نیافته، در واقع مرده است و نباید این حالت را به دیگران نسبت داد. همچنین، او به افتادگی و تواضع اشاره می‌کند و می‌گوید که در روز قیامت، هیچ‌کس نمی‌تواند بر اساس کارهایش به او حساب پس دهد. شاعر توصیه می‌کند که کمتر سخن بگویم تا از داوری‌های مردم در امان باشیم و بر روی خودشناسی تمرکز کنیم. به علاوه، او به ارزش والای انسان و ارتباط او با خدا اشاره می‌کند و می‌گوید که حتی یک تار موی محبوبش نیز بی‌نهایت ارزشمند است و هیچ مقایسه‌ای با چیزهای سطحی نمی‌تواند آن را توجیه کند.