شمارهٔ ۷۱۲ جویای تبریزی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر درباره گذر سریع زمان و بی‌وفایی زندگی است. شاعر به ما یادآوری می‌کند که عمر کوتاه و ناچیز است و هیچ‌کس نمی‌تواند آن را در اختیار خود داشته باشد. او به تندگذری روزها و شب‌ها اشاره می‌کند و یادآور می‌شود که هیچ‌کس نتوانسته است از سایه‌اش نشانی بیابد. همچنین، او به بی‌معنایی دوره شباب و لزوم بهره‌برداری از آن اشاره می‌کند. در نهایت، شاعر از گذراندن عمر به دور از کارهای نیک و معنوی شرمنده است و توصیه می‌کند که باید از فرصت‌ها استفاده کرد پیش از آنکه زمان به پایان برسد.