شمارهٔ ۷۱۳ جویای تبریزی
جویای تبریزی / غزلیات / وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مثمن محذوف)
گرچه از موج هوا چین بر جبین دارد بهار
خرمی از شاخ گل در آستین دارد بهار
ملک عالم یک دهان خنده شده از خرمی
تا به رنگ لاله اش زیر نگین دارد بهار
می نماید فکر سامان می از احسان ابر
هر طرف از تاک چندین خوشه چین دارد بهار
باشد از عمر سبک رو هم سبک رفتارتر
بادپایی چون صبا در زیر زین دارد بهار
تا که آمد در چمن کز غنچه های لاله باز
در حریم سینه باغ دلنشین دارد بهار
گل ز شور خنده در گلشن قیامت کرده است
صد بهشت آباد بر روی زمین دارد بهار
این به طور آن غزل جویا که تمکین گفته است
برق جولان ابرش ابری به زین دارد بهار
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر به وصف زیبایی‌های بهار می‌پردازد و حال و هوای شادابی و خرمی این فصل را به تصویر می‌کشد. شاعر به رنگ و عطر گل‌ها اشاره می‌کند و توصیف می‌کند که چگونه بهار با خنده و نشاطش جهان را زنده می‌کند. همچنین، به ارتباط بهار با طبیعت و طبیعت‌پیدایی‌اش اشاره دارد که باعث سرزندگی و شادابی در گلستان‌ها می‌شود. بهار به عنوان نماد جوانی و شادابی، همواره در حرکت و سبک‌خویی شناخته می‌شود و آثار زیبایی‌اش در هر گوشه‌ای از زمین مشهود است. در این شعر، بهار به مثابه یک نعمت بزرگ و زیبای الهی معرفی می‌شود که دل‌ها را می‌نوازد و روح را شاد می‌کند.