شمارهٔ ۷۱۸ جویای تبریزی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به درد فراق و هجران می‌پردازد و احساسات خود را از جدایی با معشوق بیان می‌کند. او گریه و اندوه خود را به سحاب و گلاب تشبیه می‌کند و می‌گوید که این درد و اندوه برای او به اندازه‌ی عمرش ذخیره شده است. شاعر توصیه می‌کند که باید با کسانی که آشنایی و معنی دارند، ارتباط برقرار کرد و از افراد دور و بی‌فایده دوری جست. همچنین، او نگران است که آتش عشق به خاموشی گراید، چرا که از شدت گریه و اندوه به حالت کباب درآمده است.