شمارهٔ ۷۲ جویای تبریزی
جویای تبریزی / غزلیات / وزن: فعلاتن فعلاتن فعلاتن فعلن (رمل مثمن مخبون محذوف)
سوز دل در غم عشق تو گواه است مرا
سینه فانوس صفت منبع آه ست مرا
شب هجر تو نظرباز خیالت باشم
دل چون آینه لبریز نگاه ست مرا
هست سرو ازدن از کار جهان تاج سرم
ترک اسباب هوس ترک کلاه ست مرا
عیشم از فکر سخن بسکه به تلخی گذرد
هر شب وصل بتان روز سیاه ست مرا
جلوه کن در نظر خاک نشینان امروز
بی تو چون نقش قدم چشم براه ست مرا
باکم از تیرگی کنج لحد جویا نیست
روشن از مهر علی سینه چو ماه ست مرا
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر بیانگر احساس عمیق غم و عشق شاعر است. او در سوز دل خود به عشق معشوقه‌اش اشاره می‌کند و درد و اشتیاقی که در دلش دارد را به تصویر می‌کشد. شاعر شب‌ها با یاد معشوق می‌گذراند و دلش مانند آینه‌ای پر از نگاه و احساسات است. او با وجود مشکلات و تلخی‌های زندگی، همچنان محبت و زیبایی عشق را در نظر دارد و از امید به وصال معشوق و حضور او در زندگی‌اش صحبت می‌کند. به طور کلی، شعر به شدت احساسی و عاشقانه است و از عمق درد و خواسته‌های قلبی شاعر خبر می‌دهد.