شمارهٔ ۷۲۵ جویای تبریزی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به بیان ناچیزی و بی‌معنایی دنیا پرداخته و به انسان هشدار می‌دهد که نباید به غم و اندوه ناشی از امور دنیوی بی‌مقدار توجه کند. شاعر تأکید می‌کند که آرزوها و خواسته‌های انسان‌ها در واقع وسیع و بی‌پایان هستند و این دیوانگی و وسواس در دنیا تنها یک توهم است. همچنین، او به همراهی و همدلی در بین آزادگان اشاره می‌کند و می‌گوید که ترس از دنیا و اهل آن، ارزشی ندارد. در نهایت، شاعر به هدر رفتن احساسات و شوریدگی ناشی از زندگی دنیوی اشاره می‌کند و معتقد است که اینگونه احساسات نیز بی‌پایه و کم‌مقدارند.