شمارهٔ ۷۲۸ جویای تبریزی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به بیان احوالات عشق و بی‌قراری دل می‌پردازد. شاعر می‌گوید از ابتدا دلش آرامش نداشته و همواره در جستجوی آرامش است. او اشاره می‌کند که دشمنی‌ها به اندازه خواسته‌ها شکل می‌گیرند و این یک ویژگی از ازل است. عشق به چنان اضطرابی دچار شده که دیگر آرامش در دل‌ها وجود ندارد. شاعر به مستی خود اشاره کرده و می‌گوید که این حال به قدری شوق‌انگیز است که حتی در دل‌های سخت هم نمی‌تواند آرامش پیدا کند. همچنین، نام خداوند هم از این شور و شوق و بی‌قراری خالی نیست، و روح شاعر با تلاطم‌های عشق در ارتباط است.