شمارهٔ ۷۴۹ جویای تبریزی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این اشعار به معانی عمیق عشق، زندگی و زیبایی می‌پردازد. او می‌گوید که اگر عشق و شراب وجود داشته باشد، همین کافی است. چشم بیدار و آگاهی کافیست که به عالم نگاه کنیم. در جاده‌های زندگی که دور از آرامش هستند، تنها با سجده بر پای محبوب می‌توان کامیابی را یافت. به جای صرف کردن عمر در بی‌دلی و ناآرامی، باید آرامش را جستجو کرد. قد و قامت محبوبش به قدری زیباست که می‌تواند به سرو رعنایی تشبیه شود. همچنین می‌گوید که نوشیدن باده دل را به دام می‌اندازد و در نهایت تاکید می‌کند که تلاش بیهوده فقط می‌تواند انسان را گرفتار سازد و باید در کارها به مسیری درست توجه کرد.