شمارهٔ ۷۵۹ جویای تبریزی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این اشعار به بیان غم و درد درونی خود می‌پردازد. او می‌گوید که هرچقدر غم و اندوه به او برسد، باز هم سکوت می‌کند و مانند غنچه‌ای، دلش پر از خون است ولی لب‌هایش خاموشند. وقتی چشمانش را می‌بندد، دلش در آرامش فرو می‌رود، اما این آرامش در درون او موجی از تپش ایجاد می‌کند. او می‌گوید که هیچ سینه‌ای نمی‌تواند درد او را درک کند و دلش در آتش است در حالی که به ظاهر ساکت و خموش است. او نسبت به دردم مانند مجنون و فرهاد است که از فریاد او کوه‌ها و صحراها نیز خاموش می‌شوند. در نهایت، او بیان می‌کند که مردان باید به دنبال عشق باشند، نه اینکه فقط عشق خود را ابراز کنند، زیرا دلش پر از فریاد است حتی اگر زبانش خاموش باشد.