شمارهٔ ۷۷۰ جویای تبریزی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر از حالتی مستی و شوق صحبت می‌کند که دستش به لب‌های محبوبش می‌رسد و آن را با زیبایی و ارزش یاقوت مقایسه می‌کند. او از ناز و نازک‌خیالی محبوب شکایت کرده و می‌گوید که اگر انصاف بود، بهتر بود. نگاه گرم امشب او قلب‌ها را مشتعل کرده و چشمان محبوب نیز به زیبایی درخشان است. شاعر با امید به محبت و مروت، صبوری کرده، اما در نهایت متوجه می‌شود که محبوبش فقط به جفا و بی‌رحمی ادامه خواهد داد.