شمارهٔ ۷۷۳ جویای تبریزی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به احساسات متناقض دل اشاره می‌کند. دل هم آرام و هم در حال رنج است. او از درد و اندوهی سخن می‌گوید که به باد رفته و اشک‌هایی که ریخته شده‌اند. شاعر از افرادی که به دنبال دل و درد هستند، می‌خواهد تا نشان دهند که دچار غم و اندوه هستند و به زیبایی و لطافت غنچه‌ها، تمایل به گسسته شدن دارند.