شمارهٔ ۷۹۴ جویای تبریزی
جویای تبریزی / غزلیات / وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مسدس محذوف یا وزن مثنوی)
جمله عالم را هویدا کرد عشق
آنچه پنهان بود پیدا کرد عشق
عقل را در شهربند غم گذاشت
عیشها در کوه و صحرا کرد عشق
از سویدای دلم بودش مداد
دفتر غم را چو انشا کرد عشق
جلوهٔ خود را به بزم اتحاد
هم به چشم خود تماشا کرد عشق
آسمان را از شفق در خون نشاند
دست خونریزی چو بالا کرد عشق
حسن معنی را ز دلها جلوه داد
خاک را آیینه سیما کرد عشق
درد و سوز و زخم داغ سینه را
از برای ما مهیا کرد عشق
با خس و خار، آتش سوزان نکرد
آنچه جویا با دل ما کرد عشق
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر درباره قدرت و تأثیر عشق بر جهان و انسان‌ها است. عشق باعث می‌شود که آنچه پنهان است، آشکار شود و عقل را در غم گرفتار کند. عشق، شادی‌ها را به طبیعت می‌برد و با احساسات عمیق، درد و رنج را به ما القا می‌کند. همچنین، عشق به ما نشان می‌دهد که زیبایی و حقیقت چگونه می‌توانند در دلها جلوه‌گر شوند و واقعیت‌ها را تغییر دهند. در نهایت، عشق با وجود سختی‌ها و دردها، به ما معنا و هویت می‌دهد.