شمارهٔ ۷۹۵ جویای تبریزی

جویای تبریزی / غزلیات / وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مثمن محذوف)

هر که بگشاید زبان نطق بیجا پیش خلق

همچو راز می پرستان است رسوا پیش خلق

نخوت ارباب همت بدتر از دون همتی است

سر فرود آرم گه ریزش چو مینا پیش خلق

با وجود بیوفایی دوست می دارم ترا

سخت پیش من عزیزی همچو دنیا پیش خلق

اهل همت را بود مردن ز فرط احتیاج

بهتر از بردن پی روزی تقاضا پیش خلق

خامشی بگزین که جویا اهل دل را می کند

لب گشودن همچو بوی غنچه رسوا پیش خلق

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این شعر به چند نکته مهم اشاره می‌کند. او می‌گوید کسانی که بی‌جا زبان به سخن باز می‌کنند، مانند کسانی هستند که رازها را فاش می‌کنند و موجب رسوایی خود می‌شوند. همچنین، او به این نکته اشاره می‌کند که خودپرستی و خودپسندی بدتر از بی‌همتی است و در نهایت، با وجود اینکه دوستان وفادار نیستند، او هنوز به آنان عشق می‌ورزد و آنان را گرامی می‌دارد. شاعر همچنین بیان می‌کند که اهل همت به دلیل نیازهای شدید خود باید از بعضی چیزها بگذرند، و در آخر تأکید می‌کند که سکوت بهتر از سخن گفتن بی‌مورد است، زیرا سخن گفتن نادرست می‌تواند باعث رسوایی انسان شود.