شمارهٔ ۷۹۷ جویای تبریزی
جویای تبریزی / غزلیات / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعولن (هزج مثمن اخرب مکفوف محذوف)
در کسب هوا کوش که آزاد کند مشک
بو را چو دمی همنفس باد کند مشک
دل را به شمیمی ز غم آزاد کند مشک
هر عقدهٔ دل را گره باد کند مشک
پوشیده نماند به جهان جوهر معنی
هر چند خموش آمده فریاد کند مشک
از نسبت آن جعد سیه موج هوا را
آشفته تر از زلف پریزاد کند مشک
افشرده دل چاک مرا حلقهٔ آن زلف
حاشا که به زخم اینهمه بیداد کند مشک
هر بوی که بیرون دهد از خود ز ختن دور
جویا ز جدایی گله بنیاد کند مشک
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر به توصیف هوای معطر و تأثیر آن بر روح و دل انسان می‌پردازد. شاعر می‌گوید که عطر مشک می‌تواند گناهان و غم‌ها را از دل دور کند و آرامش بخشد. همچنین، این عطر به نوعی باعث می‌شود که حقایق پنهان نمایان شوند و احساساتی عمیق را در آدمی بیدار کند، حتی اگر این احساسات در ابتدا خاموش باشند. او به زیبایی مشک و تأثیر آن بر احساسات و روحیات انسان اشاره می‌کند و بیان می‌کند که چگونه این عطر می‌تواند دل را نرم کرده و به یاد جدایی‌ها و دردها بیندازد. در کل، شعر به ارتباط عطر و احساسات انسانی می‌پردازد.