شمارهٔ ۸۱۵ جویای تبریزی
جویای تبریزی / غزلیات / وزن: مفاعیلن مفاعیلن مفاعیلن مفاعیلن (هزج مثمن سالم)
به محشر تا سری از خاک بیرون آورم چون گل
سراپا پنجه گردم تا گریبانی درم چون گل
ز جوش تا توانی می توانم زین چمن خود را
بدامان نسیم آویزم و بیرون برم چون گل
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این شعر، شاعر آرزو دارد که تا روز قیامت از خاک بلند شود و به زیبایی گل‌نفس بکشد. او می‌خواهد تمام وجودش را به زیبایی و لطافت گل تبدیل کند و از جوانه‌زدن در چمن و ارتباط با نسیم بهره‌مند شود. این شعر نمادین به تمایل شاعر برای دست‌یابی به زیبایی و تجدید حیات اشاره دارد.