شمارهٔ ۸۱۶ جویای تبریزی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر بیانگر عشق عمیق و پنهان گوید به علی (ع) است. شاعر از احساسات خود نسبت به او صحبت می‌کند و می‌گوید که در دلش، محبت علی مانند خورشیدی تابان وجود دارد. او همچنین به زیبایی‌های دنیا و شوقی که برای دیدن محبوبش دارد، اشاره می‌کند. در این ابیات، غم و اندوه ناشی از هجرت و فاصله از محبوب نیز حس می‌شود و شاعر دائماً در جستجوی اوست. در نهایت، اشاره‌ای به عظمت و مقام علی و پیوستگی یاد او با قرآن دارد.