شمارهٔ ۸۱۷ جویای تبریزی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به نقد سبک‌های سطحی و بی‌محتوا می‌پردازد و اشاره می‌کند که افرادی که به ظاهر گرایی و تن پروری متمایل هستند، به زوال و فساد دچار می‌شوند. شاعر از زخم‌هایی که از نگاه‌های دیگران می‌خورد، سخن می‌گوید و تضاد میان زاهدان افسرده و اهل خوش‌گذرانی را به تصویر می‌کشد. او به زشتی اعمال اشاره می‌کند و هشدار می‌دهد که اگر فرد از کارهای خود آگاه نباشد، دچار انفعال و ننگ می‌شود.