شمارهٔ ۸۳۷ جویای تبریزی
جویای تبریزی / غزلیات / وزن: مفاعیلن مفاعیلن مفاعیلن مفاعیلن (هزج مثمن سالم)
نه از بیگانه چشم مردمی نه زآشنا دارم
غم عالم ندارم تکیه بر ذات خدا دارم
چه شد گر از جفایش رفت بر باد فنا خاکم
هنوز از بی وفایی های او چشم وفا دارم
چو مویی گشت جسم در هوای زلف مشکینش
به رنگ بوی سنبل تکیه بر دوش صبا دارم
جهان تا گشت از من پادشاه وقت خود گشتم
به سر از تیره بختی سایهٔ بال هما دارم
نه چشم همرهی از جسم دارم نه ز جان جویا
به راه بیخودی پرواز رنگی رهنما دارم
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر بیانگر احساس عمیق شاعر نسبت به خداوند و عشق است. او به بیگانگان یا آشنایان وابسته نیست و تنها به ذات خدا تکیه دارد. شاعر به بی‌وفایی و جفای معشوقش اشاره می‌کند، اما با وجود این، هنوز امیدی به وفا دارد. او از زیبایی‌های دنیا و ظرافت عشق سخن می‌گوید و با بیان تجربیاتش از سختی‌ها و ناامیدی‌ها، نشان می‌دهد که همچنان در جستجوی راهی برای پرواز در عالم عشق و عرفان است. در نهایت، او به حالتی از بیخودی و رهایی از قید و بندهای دنیوی می‌رسد.