شمارهٔ ۸۴۶ جویای تبریزی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر درباره احساسات عمیق عشق و تنهایی است. شاعر از آغوش معشوق و اشتیاقش به او سخن می‌گوید و کنایه از تغییرات درونی ناشی از عشق را بیان می‌کند. او شب‌های هجران را توصیف می‌کند که چگونه افکارش در آن ذوب شده و از خود بی‌خود شده است. همچنین به زمان پیری و غفلت از جوانی اشاره می‌کند و از خلوت نشینی‌اش به خاطر بی‌تابی و عشق سخن می‌گوید. شعله‌های عشق در دل او آتش برپا کرده‌اند به گونه‌ای که تمام جهان را تحت تاثیر قرار داده‌اند.