شمارهٔ ۸۴۹ جویای تبریزی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به زیبایی‌های بهار و تاثیر آن بر روح و جانش اشاره می‌کند. او خود را در دام زیبایی گل و سرو احساس می‌کند و عشق را به عنوان داغی بر سر می‌زند که ریشه در وجودش دوانده است. شاعر از حالت بی‌خودی و شگفتی‌اش در برابر معشوق می‌گوید و احساسش را در کنار صبر و استقامت بیان می‌کند. ناله‌ها و دردهایش ناشی از عشق اوست و این عشق باعث می‌شود که همواره در جستجوی معشوق باشد.