شمارهٔ ۸۵۹ جویای تبریزی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این شعر احساس تعلق نداشتن به جامعه و دوری از هم‌نشینی با مردم آنجا را بیان می‌کند. او به این نتیجه رسیده که در زندگی‌اش تنها با عشق و احساسات سر و کار دارد و از نیک و بد زمانه دور است. شاعر اشاره می‌کند که مربی او عشق است و تنها چیزی که در زندگی‌اش دارد، شوق و شعله‌ای از عشق است. با اینکه او از عشق بزرگی در دل دارد، اما نسبت به دنیا و مادیات بی‌نیاز است و در نهایت به قناعت و شکر خدا نزدیک می‌شود، زیرا چشم امیدی به انسان‌های زمانه‌اش ندارد.