شمارهٔ ۸۶۷ جویای تبریزی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر بیانگر احساسات عمیق و ناپایداری‌های درونی شاعر است. او از دلبستگی به دنیا و نعمت‌های آن سخن می‌گوید و خود را مانند طفلی می‌بیند که در جستجوی خوشبختی است. شاعر از غم‌ها و پنهانی‌های درونش می‌گوید که مانند غباری بر او نشسته‌اند. او به این نکته اشاره می‌کند که از چیزهای مادی بی‌نیاز است و تنها به خود آزاد شده‌اش اکتفا می‌کند. در عین حال، با اشاره به گوش‌هایش که نشنیده مانده، نشان می‌دهد که از سخنان دیگران بی‌توجه شده است. در پایان، او از دیگران می‌خواهد که او را ترک نکنند، زیرا او همواره در جستجوی عشق و عاطفه است.