شمارهٔ ۸۷۱ جویای تبریزی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این ابیات به نارضایتی و درد ناشی از عشق و معصیت‌هایش می‌پردازد. او از تبعات غرور و گناهانش سخن می‌گوید و از اشک‌های پشیمانی‌اش که بر دامنش ریخته شده، سخن می‌گوید. او احساس می‌کند که محبت دیگران به او تبدیل به بار سنگینی شده است. همچنین از سختی‌های عشق و عذاب‌هایی که در دل دارد، به تصویر کشیده می‌شود؛ به طوری که ضعف جسمانی‌اش پنهان مانده و در درونش مانند استخوان خاری در تنش است. در نهایت، او به سوز عشق می‌پردازد که چون آتشی در دلش زبانه می‌زند و زندگی‌اش را تحت تأثیر قرار داده است.