شمارهٔ ۹۲۲ جویای تبریزی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر از درد عشق و longing (آرزو) خود سخن می‌گوید. او می‌خواهد در چمن، که نمادی از زیبایی و عشق است، لحظه‌ای بماند و غم و درد خود را تجربه کند. به بیان دیگر، او در تلاش است تا با یاد معشوق، به نوعی تسکین یابد، اما می‌داند که فراموش کردن معشوق و دردهای ناشی از عشق آسان نیست. او می‌کوشد که برای لحظه‌ای هم که شده از فکر معشوق خود دور شود.