شمارهٔ ۹۲۶ جویای تبریزی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر از روز بی‌نظیری که در آن در محفل عمومی (دیوان عام) شرکت کرده بود، صحبت می‌کند. او به پیامبر و وصی آن اشاره می‌کند و از زیبایی ابروهای معشوقش که در دل او جا یافته، سخن می‌گوید. شاعر از سخنان طولانی و کمال همگنانش خسته شده و به نظر می‌رسد که از نوشیدن باده و غرق شدن در لذت‌ها دور افتاده است. او در حالت خمودی و بی‌حوصلگی به سر می‌برد و دهنش از خمیازه جام باز مانده است.