شمارهٔ ۹۴۲ جویای تبریزی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر از نفسی می‌خواهد که در کنار او بنشیند و به او می‌گوید که چرا به سرعت می‌رود. او از دوستش دعوت می‌کند که به جمع آنها بیاید و از او خواسته می‌شود که دمی در کنارشان بماند. شاعر ابراز می‌کند که تمام روز در انتظار او بوده و از حضور او خوشحال است. همچنین از زاهدی که در حال عبادت است می‌پرسد چرا اینقدر خشک به رکوع مانده و از او می‌خواهد که مانند سایر مردم رفتار کند و در کنار آنها بنشیند. در کل، شعر دعوت به ارتباط و نزدیک شدن به دیگران و تجویز لحظاتی از شادابی و انس را تجویز می‌کند.