شمارهٔ ۹۵ جویای تبریزی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر بازگوکننده‌ی احساسات عمیق و دغدغه‌های عاشقانه فردی است. شاعر به سیر و سفر در صحرا اشاره دارد و از قفل بودن در دل و مشکلاتش صحبت می‌کند. او از درد و رنجی که از خاک مقصدش برمی‌خیزد، سخن می‌گوید و اشاره می‌کند که امروز اشکی نمی‌ریزد، اما نمی‌تواند از آینده‌اش اطمینان داشته باشد. شاعر به دلایل سنگین بودن محفلش و غم و اندوهی که تحمل می‌کند، اشاره کرده و در نهایت از شب‌های وصال و درد جدایی ناله می‌زند، به طوری که نگاه معشوقش، مانع از ابراز درد او شده است.