شمارهٔ ۹۶۵ جویای تبریزی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به زیبایی و عشق اشاره دارد. شاعر از دست خود که بر شمع کافور می‌زند صحبت می‌کند و می‌گوید که دست معشوقش را می‌فشارد. او بیان می‌کند که عشقش آن‌قدر روشن و داغ است که مانند چراغی در شب می‌درخشد. همچنین تصویری از چهره صبح را از معشوقش می‌سازد و می‌گوید که این عشق می‌تواند زندگی را روشن کند. در نهایت، شاعر به باطن و معنای عمیق زندگی اشاره می‌کند و می‌گوید که از ظواهر باید به باطن پی ببریم.