شمارهٔ ۹۶۷ جویای تبریزی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر از معشوق می‌خواهد که از پشت نقاب بیرون بیاید و زیبایی خود را نشان دهد. او از معشوق می‌خواهد تا بر مزار کشته‌شدگان عشق روشنایی بیاورد و زندگی را با گل‌های دل‌انگیز زیباتر کند. همچنین، شاعر از درد دل و غم خود شکایت دارد و می‌خواهد که محبت و رحمت معشوق، زخم‌های دلش را التیام بخشد. در انتها، شاعر از دلشکسته‌ها و عاشقان فرهاد و مجنون یاد می‌کند و درخواست می‌کند که با اشک و غم به یاد آنان، دنیایی زیبا بسازد.