شمارهٔ ۹۷۰ جویای تبریزی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به بیان زیبایی‌ها و جذابیت‌های عشق و معشوق می‌پردازد. شاعر از شمعی که روشن شده سخن می‌گوید و می‌گوید که باده نوشیدن و چیدن گل‌ها از آتش زیبایی معشوق امکان‌پذیر است. او به تصویری از عشق و عطش خود اشاره می‌کند که چگونه به لب یار نزدیک شده ولی به جای آن، تنها مشغول مکیدن سرانگشتش می‌شود. شاعر از حیرت و شگفتی در چشمان عاشقان و غم بال و پر نداشتن پرنده دلش سخن می‌گوید و می‌افزاید که اگر دل عاشق به نگاهی از معشوق نایل نشود، از فیض عشق محروم می‌ماند. در پایان نیز به لطافت و ظرافت عشق اشاره می‌کند که به مانند پیله‌ای از حیا در حال تنیدن است و بر جستجو و خواسته عشق تأکید می‌ورزد.