شمارهٔ ۹۸۳ جویای تبریزی
جویای تبریزی / غزلیات / وزن: مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن (مجتث مثمن مخبون محذوف)
چراغ دودهٔ مجد و علا امام حسین
فروغ دیدهٔ شیر خدا امام حسین
غریق لجهٔ کرب و بلا، شه مظلوم
شهید تشنه لب کربلا امام حسین
بسی چشیدی از اشرار ز هر محنت و غم
بسی کشیدی از اغیار یا امام حسین
چها رسید ز بیداد و جو زادهٔ هند
به پارهٔ جگر مصطفی امام حسین
فروغ عالم امکان ز نور گوهر اوست
چراغ انجمن کبریا امام حسین
غبار مرقد او نور چشم عافیت است
بس است درد دلم را دوا امام حسین
مدار چم نکویی ز آسمان جویا
ببین که چرخ چها کرد با امام حسین
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر به توصیف مقام و شخصیت امام حسین (ع) می‌پردازد. شاعر او را به عنوان چراغی که نور بخش عالم است معرفی می‌کند و به مظلومیت و مشکلاتی که او در راه حق تحمل کرده اشاره می‌کند. امام حسین به عنوان شهید تشنه لب کربلا شناخته می‌شود که در برابر ظلم و ستم ایستادگی کرد. همچنین، شعر به آثار و برکات وجود او در عالم اشاره می‌کند و از او به عنوان دوا و درمان دردهای قلبی یاد می‌کند. در نهایت، شاعر به بیدادهای زمانه و آسیب‌هایی که امام حسین متحمل شده اشاره می‌کند.