شمارهٔ ۹۹۱ جویای تبریزی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر از ساقی می‌خواهد که به حال او رحم کند و به جای خون دل، جامش را پر کند. او اشاره می‌کند که زمین هیچ بهره‌ای از باران بهار ندارد و خاک باید خود را برای بهره‌برداری آماده کند. شاعر به دنبال آزادی است و می‌خواهد همچون بوی گل در وطن، از بند constrictions رها شود. همچنین به خود یادآوری می‌کند که باید مراقب باشد و مراقبت از خود را فراموش نکند، زیرا هر کسی که به زمین افتاده، باید دوباره سرپا شود. او از آرزوها و یادآوری خاطرات پرهیز می‌کند و می‌خواهد دلش را آزاد نگه دارد. در نهایت، شاعر می‌گوید که اگر روزی از میخانه بیرونش کنند، باید به جای لباس زهد، به دنبال نوشیدن شراب باشد و خود را بشناسد.