شمارهٔ ۱۸۷ - وله ایضاً کمال‌الدین اسماعیل

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به تأمل درباره حقیقت زندگی می‌پردازد. او می‌گوید که در این جهان هیچ نان و آبی واقعی از دید انسان پنهان است، و نه گرسنگی و نه تشنگی را می‌توان به وضوح احساس کرد. شاعر به وجود کلماتی اشاره می‌کند که معنا و مفهوم واقعی ندارند و به نوعی در زندگی ما باقی مانده‌اند. در نهایت، او از نوعی نان و آب صحبت می‌کند که نمایانگر زندگی واقعی و معانی عمیق‌تر است.