شمارهٔ ۱۲ کمال‌الدین اسماعیل

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر درباره زیبایی و افسون زلف و چهره معشوق است. شاعر با استفاده از تصاویری زیبا به توصیف جذابیت معشوق می‌پردازد و می‌گوید که زلف او جان را شکار می‌کند و چهره‌اش عقل را در محبتی دیوانه‌وار غرق می‌کند. همچنین اشاره می‌کند که زیبایی معشوق به قدری است که حتی خورشید هم به آن می‌نگرد و هیچ چیز در برابر آن زیبا نیست. شاعر از دل‌های زیادی که به عشق معشوق باخته‌اند یاد می‌کند و نشان می‌دهد که زلف معشوق نه تنها جاذبه‌اش فوق‌العاده است بلکه همه را به خود جذب می‌کند. در نهایت، شاعر به این نکته می‌رسد که زیبایی زنخدان معشوق او را در زنجیری از عشق گرفتار کرده است.